Większość wodospadów w Polsce znajduje się w południowej części kraju, ale są wyjątki od tej reguły, takie jak wodospad na rzece Wirynce w Łęczycy. Jest to niewielki, kaskadowy wodospad znajdujący się ok. 15 minut od Poznania.
Warto wiedzieć TL:DR:
— wysokość ok. 2m;
— wodospad na rzece Wirynce leży około 15 minut od Poznania;
— przy wodospadzie powstała altana umożliwiająca odpoczynek i podziwianie widoku;
— wodospad znajduje się przy ul. Polnej w Łęczycy;
— w pobliżu są miejsca parkingowe;
— atrakcja jest bezpłatna i dostępna przez cały rok;
— wodospad leży na granicy Wielkopolskiego Parku Narodowego;
— rzeka Wirynka uchodzi do Warty i jest płytkim, spokojnym ciekiem.
Najważniejsze informacje nt. wodospadu Wirynka
Jest to mało znane miejsce, nawet wśród mieszkańców, bo teren wokół wodospadu został zagospodarowany dopiero w 2019 roku. Wtedy powstała niewielka altana, w której można odpocząć i podziwiać widok na wodospad.
Wodospad znajduje się przy ul. Polnej w Łęczycy. Obok znajduje się kilka miejsc postojowych, gdzie można zostawić samochód. Atrakcja jest bezpłatna i dostęp do niej nie jest ograniczony ani porą dnia, ani porą roku.
Warto wiedzieć, że wodospad na Wirynce znajduje się na granicy Wielkopolskiego Parku Narodowego, a rzeka Wirynka uchodzi do Warty. Sama rzeka to niewielki spokojny ciek wodny, który poza odcinkiem wodospadu ma co najwyżej kilkadziesiąt centymetrów głębokości.
„Tradycje Łęczycy sięgają połowy XV wieku, kiedy jako jedyna osada gminy Komorniki była miastem, choć nie zachował się żaden dokument potwierdzający ten fakt. W źródłach historycznych zachowały się wzmianki, że już w 1442 roku mieszkańcy Łęczycy nazywani byli mieszczanami. Jednak już w 1510 roku jest mowa o Łęczycy jako o wsi, a nie o mieście. W Łęczycy były wówczas trzy karczmy i dla nich warzono piwo. W 1756 roku wieś posiadała dwa młyny wodne oraz wiatrak na wzgórzu przy drodze do Mosiny. W czasach Księstwa Warszawskiego przez Łęczycę prowadził szlak handlowy z Wielkopolski do miast na Śląsku, a w II połowie XIX wieku zbudowano połączenie kolejowe.
W latach 1812–1813 w Łęczycy kwaterowały wojska francuskie podczas wielkiej wyprawy na Moskwę. W latach 1816–1820 w okolicach osadzano wiele rodzin niemieckich, których potomkowie w czasie okupacji hitlerowskiej popierali władze okupacyjne i po 1945 roku zmuszone były do opuszczenia swoich gospodarstw. W czasie Wiosny Ludów w 1848 r. w Łęczycy stacjonowały oddziały powstańców dowodzone przez Krauthofera-Krotowskiego oraz Franciszka Maciejewskiego będącego synem dzierżawcy folwarku proboszczowego w Wirach. Po roku 1856, gdy wybudowana została linia kolejowa z Poznania do Wrocławia, wieś uzyskała połączenie z dużymi miastami.
(źródło: Zygmunt Boras „Historia Gminy Komorniki”).
W 2003 r. w Łęczycy przeprowadzono badania ekshumacyjne kolejarzy niemieckich, którzy zginęli w styczniu 1945 roku w pociągu ewakuacyjnym z Poznania do Wrocławia. Pociąg ten wyruszył późną nocą, bądź wczesnym rankiem 23 stycznia 1945 roku z Dworca Głównego w Poznaniu. W pobliżu Łęczycy pociąg wpadł na minę założoną przez radziecki oddział zwiadowczy, a następnie został przez niego ostrzelany. Lokomotywa wypadła z szyn w sąsiedztwie drogi prowadzącej do leśniczówki w Kątniku. Skład znalazł się także na linii ognia broniącej się piechoty niemieckiej. W wyniku wymiany ognia zginęli wszyscy pasażerowie. Okoliczna ludność, mimo grożącego niebezpieczeństwa, okradała pociąg, w którym znajdowały się m.in. produkty żywnościowe i odzież. Aby powstrzymać rabunek, skład ostrzeliwany był przez niemieckie lotnictwo. Po zakończeniu walk mieszkańcy na rozkaz Rosjan wykopali wspólne, prawdopodobnie dwie mogiły, dla zabitych.
Zbiorowa mogiła w Łęczycy usytuowana została obok nasypu kolejowego linii Poznań–Wrocław oraz drogi prowadzącej do leśniczówki w Kątniku.
(źródło: „Kronika Puszczykowa” nr 4 sierpień 2004).”
